Over mij

Ik ben Karen van Deuren. Super fijn dat je deze pagina bezoekt!

Ieder mens heeft een verhaal; een geschiedenis die je vormt als mens.

Ik vertel je graag mijn verhaal zodat je een indruk van mij krijgt en je weet waarom ik doe, wat ik zo graag doe, bij Heelbeeld.

Een stukje geschiedenis:

Als jongste in een gezin van drie meiden bungelde ik er, voor mijn gevoel, vaak bij. Dat had nadelen zoals niet mee mogen spelen omdat ik nog te klein was. Maar ook voordelen, bijvoorbeeld dat ik als laatste kind lekker alleen thuis was met mijn moeder als de rest naar school was.

Heel beschermd ben ik opgegroeid in een klein dorpje in Midden-Limburg. Ik kan zeggen dat ik een hele fijne jeugd heb gehad. Toch heb ik ook dingen gemist, zo weet ik inmiddels terugkijkend met de levenservaring en het zelfinzicht wat ik inmiddels heb vergaard.

Zo begon het dat ik als kind al leerde aanvoelen wat er nodig was zodat de ander mij leuk vond. Al jong ontwikkelde zich een automatisme bij me wat ervoor zorgde dat ik me schikte naar de ander. Omdat ik mee wilde spelen. Omdat ik lief gevonden wilde worden. Omdat ik bang was om buiten gesloten te worden.

Na de middelbare school ging ik leren voor coupeuse. Daar kwam er ruimte voor mijn eigenzinnige kant. Een rebelse puber was ik nooit, maar me wat meer uitgesproken kleden en daarin wat rebelsheid opzoeken, dat deed ik wel. Mijn eigen identiteit ontdekken. Daarna lonkte de vrijheid van het studentenleven in Maastricht.

Een geweldige tijd, maar het te vroege einde was een grote domper!

Na 4 jaren van hard werken aan de kunstacademie (mode) werd er letterlijk tegen mij gezegd dat ik niet goed genoeg was. En het diploma nooit zou halen.

Deze woorden, die in een minuut gezegd werden, heb ik jarenlang als last meegezeuld.

Mijn toekomstdroom om modeontwerpster te worden viel in duigen.

Noodgedwongen moest ik weer bij mijn ouders thuis gaan wonen, na vier jaar op kamers te hebben gewoond.

Inmiddels was ik verliefd geworden op een jongen uit Noord Holland. Ik wilde maar wat graag het Zuiden verlaten en vertrok richting het Noorden. Om daar te kunnen wonen moest ik een inkomen hebben. Ik begon als verkoopster.

Het volwassen leven van werken, geld verdienen, een huis kopen, een kind krijgen, meer verantwoordelijkheden dragen, begon. Ik past me aan naar wat er van mij werd verwacht. Alles ging naar mijn idee heel goed.

Toen werd ik, zeer gewenst, zwanger.

Super blij was ik (waren we) maar wat was fulltime werken in een staand beroep zwaar!

Ik was moe maar grenzen aangeven, ho maar. Dat kon ik niet. Onbewuste overtuigingen zoals ‘ik ben sterk’, ‘ik ben zwanger niet ziek’, ‘ik moet dit kunnen’, ‘niet zeuren, gewoon doorgaan’, ík moet dit doen anders krijgen mijn collega’s het erbij’, maakten dat ik het uiterste van mezelf vroeg….en meer. Ik kon en mocht niet zwak zijn van mezelf, was zoals ik er toen over dacht.

Met 27 weken was mijn bloeddruk hoog. Rust was het advies. Ik kon wel in bed liggen maar in mijn hoofd was het alles behalve rustig.

Met 29 weken was mijn bloeddruk torenhoog en werd ik opgenomen. Ik had het HELLP-syndroom. Mijn lichaam liet me in de steek. Ik was boos. Dit was niet zoals ik het me had voorgesteld. Met ruim 31 weken werd onze zoon met spoed gehaald. We waren beiden ziek. Een zware periode volgde, voor ons alle drie. We zaten in de overlevingsstand.

Er volgden voor mij  jaren van worsteling. Mijn lijf had blijvende schade opgelopen en liet me, voor mijn gevoel, nog steeds in de steek. Wat vooral een emotionele worsteling was die me vulde met angst. Ik dacht vaak dat er vanalles mis was in mijn lijf.

Worsteling en vooral ook zorgen om de ontwikkeling van onze zoon. Die na een paar weken de spirit te pakken had, goed groeide en naar huis mocht. Een heerlijke baby, die in zijn ontwikkeling met alles laat was en bleef. Het was voor mij een hele weg om dat te accepteren. Bovendien was hij zo’n ander kind als ik had gedacht. Hij heeft een milde vorm van autisme en vooral tijdens de basisschoolperiode was het voor mij enorm zoeken wat hij nodig had.

Het onwerkelijke gebeurde.

Ik kreeg een baan aangeboden als styliste. Mijn droombaan!

Onze zoon was een jaar of 3 en, ondanks alle struggles, nam ik die baan aan. Ik dacht toen ook dat dit veel zou oplossen. Ik zou me weer beter gaan voelen!

Maar na de euforie van het eerste half jaar bleek deze baan een uitputtingsslag. Ik had last van mijn overtuigingen. Dat ik moest bewijzen dat ik het kon. Het moest steeds beter zijn, wat ik deed. Dat ik geen fouten mocht maken, want wat zouden ze niet denken? Ik kon niet mijn grenzen aangeven dus ging er ver overheen.  Ik werkte structureel méér als in mijn contract stond. En ik zat eeuwig in de spagaat thuis-werk. Op beide fronten alles goed willen doen. Zodat ik me niet schuldig hoefde te voelen…

Ik kon niet omgaan met autoriteit en (ook) in deze baan verlamde dat me.

Na een jaar had ik zomervakantie en merkte ik dat ik echt niet meer terug naar mijn werk wilde. Niet meer kon. Ik zag geen andere manier dan ontslag te nemen. Nu weet ik dat er tal van mogelijkheden waren, maar die zag ik toen niet. Ik was al te uitgeput.

Alle worstelingen bereikten een dieptepunt in 2005. Ik had al tijden last van paniekaanvallen. Mijn hoofd was constant gevuld met doemscenario’s. Zorgen om onze zoon. Zorgen om mijn gezondheid. Enorme onrust van binnen maar een lach van buiten. Ik ging steeds minder graag ergens naar toe. Tijdens de zoveelste paniekaanval dacht ik echt dat ik dood ging. Ik zei tegen mijn man dat hij de ambulance maar moest bellen want het voelde alsof ik het niet ging redden. En bijna niemand in mijn naaste omgeving wist hoe het werkelijk met me ging. Want ik vond het zwak van mezelf, dus naar buiten toe zette ik mijn masker op. En dat kostte me nog meer bakken met energie.

Een pammetje van de huisarts loste alles op.

Maar ik wist ook dat dit geen blijvende oplossing was. Het pammetje haalde wel de scherpe randjes van alles af waardoor ik voelde hoe uitgeput ik eigenlijk was. Zowel lichamelijk als mentaal. Anno nu zouden alle alarmbellen gaan rinkelen maar toen had ik nog nooit van een burn-out gehoord. En heb ik dus ook geen hulptroepen ingeschakeld. Om hulp vragen vond ik zowiezo heel erg moeilijk. Dat deed ik niet. Ik was iemand die anderen hielp en dat nooit terug vroeg.

Ik heb een paar maanden alleen maar op de bank gezeten, en gehuild. Totaal uitgeput en tot bijna niks in staat. Ik luisterde naar muziek die me raakte, en liet de tranen maar gaan. Naar buiten toe vertelde ik dat ik even wat minder in mijn vel zat. Maar nooit hoe slecht het werkelijk met me ging.

Soms kwamen er goed bedoelde adviezen. Een ervan was reiki. Daar voelde ik dat het mogelijk was om weer rust te ervaren in mijn hoofd en lijf. Ook kwam daar veel verdriet los.

Het tekenen kwam op mijn pad.

Een vriendin nam me mee naar Intuïtief tekenen. En daar gebeurde het! Na een uur kleuren in een cirkel staarde het trauma van mijn leven me recht aan! Dat waar ik (meest onbewust) mee struggelde, dat wat om aandacht schrééuwde, dat waar ik voor vluchtte omdat het te pijnlijk was, dat wat gezien, gevoeld en geheeld wilde worden, werd zichtbaar op het  papier.

Ik wist dat, als ik me weer goed en energiek wilde voelen en mezelf wilde zijn, ik hiermee zou moeten dealen.

Een life-changing moment!

Het tekenen intrigeerde mij enorm, omdat het zoveel met me deed. Ik wilde er méér van weten en ging op zoek naar een opleiding. In 2007 was ik voldoende hersteld en ging ik naar Genezend Tekenen in Zutphen. Een opleiding tot beeldend coach en tekentherapeut, maar zeker óók een weg van enorme persoonlijke groei!

Zo anders sta ik nu in het leven!

Mijn binnenwereld is totaal veranderd. Waar ik vroeger vanuit angst, tekort en onzekerheid leefde, kies ik nu heel bewust voor leven vanuit vertrouwen, overvloed en verbinding.

Het mooie is dat, vanuit welke levenshouding je dan ook leeft, je dat ook aantrekt. Vroeger werden mijn angsten en onzekerheden bevestigd door het leven, omdat dat mijn (onbewuste) overtuiging was. Nu bevestigt het leven mijn houding van vertrouwen, overvloed en verbinding. Omdat dit nu mijn innerlijke levenshouding is.

Ik ben oke met de veranderingen en onzekerheden die bij het leven horen. Wat zorgt voor acceptatie en aanvaarding en rust van binnen. Ook geeft het een groot gevoel van vrijheid en een diep gevoel van verbinding met andere mensen.

Humor is belangrijk; humor relativeert.

Ik hou nog steed van een lach. Maar nu lach ik aan de buitenkant als ik het óók van binnen zo voel.

Met onze zoon gaat het nu overigens heel goed; hij is leuk opgedroogd 😉

Heelbeeld

Met Heelbeeld wil ik een bijdrage leveren aan jouw mooiste leven!

Hier gebruik ik beeld, kleur, symboliek en beweging voor. Door te tekenen, schilderen en collages te maken breng je je aandacht naar binnen. Op papier en doek kom je jezelf tegen. Maakt je het onbewuste zichtbaar, voelbaar, benoembaar en begrijpbaar. Dit geeft je meer zelfkennis, waarmee jij je leven bewuster vorm kunt geven.

Neem jij genoegen met overleven of wil je ècht LEVEN?

♥ Karen

Mocht je vragen hebben n.av. mijn verhaal of kan ik iets voor je betekenen? Een berichtje sturen mag altijd en kan via dit contactformulier.

Ooh, en zijn we al connected op Social media? Ik zou het super vinden om je ook daar te ontmoeten!

Hier kunnen we elkaar ontmoeten op Facebook, hier op Instagram en hier kunnen we connecten op LinkedIn.

Tot gauw.

Kleurrijke groet,

Karen